جو استرومر به عنوان رهبر گروه «د کلش» از سال ۱۹۷۷ به بعد، زندگی مردم را برای همیشه تغییر داد. چهار سال پس از مرگ او، تأثیرش در سراسر جهان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در مستند «آینده نوشته نشده است» ساخته جولین تمپل، کارگردان بریتانیایی، جو استرومر نه فقط به عنوان یک اسطوره یا موسیقی‌دان، بلکه به عنوان یک پیام‌رسان واقعی در عصر ما معرفی می‌شود. فیلم جولین تمپل با تکیه بر تاریخچه مشترک موسیقی پانک و دوستی نزدیکی که در سال‌های پایانی زندگی جو شکل گرفت، بزرگداشتی است برای جو استرومر؛ پیش، در حین و پس از دوران فعالیتش در گروه د کلش.

مستندی درباره شبکه زد، یکی از اولین ایستگاه‌های کابلی پولی در ایالات متحده و مدیر برنامه‌ریزی آن، جری هاروی. این شبکه مستقر در لس‌آنجلس که در سال ۱۹۷۴ آغاز به کار کرد، با مجموعه فیلم‌های دست‌چین‌شده و متنوع خود به نمونه‌ای بارز از قدرت دست‌نخورده تلویزیون کابلی تبدیل شد.

در سال ۱۹۹۳، سم فولر، جیم جارموش را به سفری در ماتو گروسو برزیل می‌برد؛ در امتداد رودخانه آراگوایا به سمت روستای سانتا ایزابل دو مورو، جایی که ۴۰ سال قبل، زانوک فولر را برای پیدا کردن لوکیشن و نوشتن فیلم‌نامه‌ای درباره یک «تیگررو» (شکارچی پلنگ) فرستاده بود. سم امیدوار است افرادی را پیدا کند که او را به یاد می‌آورند و فیلمی را که در سال ۱۹۵۴ فیلم‌برداری کرده بود با خود می‌برد. او مانند ریپ ون وینکل است و در واقع، تغییرات زیادی در روستا رخ داده است؛ تلویزیون، ساعت و خانه‌های آجری وجود دارند. اما فرهنگ کاراجا نیز همچنان پابرجا است. او روستاییان را جمع می‌کند تا فیلم قدیمی خود را به آن‌ها نشان دهد و مردم دوستان و بستگان خود را شناسایی می‌کنند و از فولر برای اینکه لحظه‌ای آن‌ها را به زندگی بازگردانده است، تشکر می‌کنند.